Fluas kaj fluas, kaskad' falfluas;
Ĉu al ĝi mia guteto influas?

Jen, ĉielarko en akvo ekestas,
Bunto milmila brilas, tremetas.

Ke kaskad' ĉi revon povu reflekti,
Eĉ mia gut' helpas ĝian brilon plekti.
 

Jen fruktarbeto post la pluvo
plenas je gutoj kvazaŭ post diluvo
kaj briletadas, lume ekradias,
mirinda lukso de la arbo krias.

Sed se nur ete kaŝiĝas la suno
tuj ĉesas bunta miraklo de la nuno.
ĝi estas ree tute sen farbo
simpla kaj eta, povra arbo.
 

Ŝi moviĝis en silento festa
Kiel inoj en sonĝhoroj niaj.
Post vualon al sumnub' simila
Kaŝis sin jen mam', jen man' belgesta.

Paŝoj fingropinte kaj eksaltoj
Estis flugfacilaj
Ĉe l' sinturno blankis la femuroj
Dolĉgracilaj.

Kvazaŭ ŝi deĵeti volis pezon
Kiel vualpecon dum dancado
Sin forpuŝi ien en aeron,
Post si lasinte por la pruvo vera,
Ke ĉio ne sorĉ' estis nur aera,
Bretojn en balanc' jen, de saltado.

Dum tag' doloro mia ŝvelas,
Sentebla nur en voĉo mola,
Sed kiam nokto sin elverŝas,
Ekkrias mi per vers' dolora.

Ekkrie krion en la mondon
Por eĥon serĉi ĉirkaŭire,
La koron mi al nekonata
Fratar' disdonis plensopire.

Kaj se la kri' en vaga flugo
Parencan koron ĉirkaŭprenas,
Ĉu l' kor' konjektas, ke el nokto
Sendorma, prema ĝi alvenas?