TRIXINI "MAGIISTO KUN BLUA ŜTONO" - AMIKO DE KROATAJ ESPERANTISTOJ - MORTIS EN 2015
TRIXINI "ČAROBNJAK S PLAVIM KAMENOM" - PRIJATELJ HRVATSKIH ESPERANTISTA - UMRO U 2015.


     
Hansjörg Kindler "Trixini" (1933-2015) - njemački esperantist i mađioničar - germana esperantisto kaj magiisto

 


 

T R I X I N I

(verkis Judita Rey Hudeček) 

-          Saluton Judita, kiel vi fartas? Kio nova ĉe vi?

-          Pli-malpli bone. Kaj vi?

-          Nun sufiĉe bone, pri poste mi vidos kaj pro tio mi vokas... Nome, mi baldaŭ mortos, kaj nun mi ne plu havas tempon por korespondi kun geamikoj. Mi nun devas nur okupiĝi pri tio ke mi ne suferu tro...

-          Ho, Trixini ne ŝercu tiel, ne parolu stultaĵojn... Lastfoje kiam vi longe ne skribis kaj ni timis ke vi estas malsana, vi ne skribis ĉar vi estis en la ĉielo, sed pro la amo, ne pro la morto...

-          Ne, Judita, ĉi-foje estas vere serioze. La kuracisto montris al mi miajn kontrol-rezultojn kaj la radiografian bildon...

-          Vi ja scias ke kuracistoj estas same kiel vi magiistoj, eble nur  ŝajnas tiel...

-          Ne, kara ne, ne ... ĉio klaras. Mi nur volis ankaŭ buŝe adiaŭi de vi. Mi jam skribis leterojn por miaj geamikoj, iu sendos ilin kiam mi mortos, por ke vi sciu. Dankon por via amikeco kaj kiam vi ricevos ĝin ne estu trista. Vi ja scias, ke mi estas religiema homo kaj mi nek timas, nek bedaŭras pro baldaŭa foriro. Kiam homo naskiĝas, jam li scias ke tiu momento venos... Mi nur ne volas tro suferi, kaj tio restis mia lasta ankoraŭ nesolvita tasko... Ĝison kara, fartu bone kaj salutu vian familion kaj ĉiujn geamikojn...

Post tiu ĉi telefonado mi ankoraŭ dufoje telefonis al li. Neniu respondis. Kiel kutime, mi lasis mesaĝojn. Trixini multe aktivis ekster la domo. Reveninte hejmen, vespere li kutimis voki min por rakonti pri siaj prezentaĵoj, libroj, planoj... Ĉi-foje li ne retelefonis. Anstataŭ tio venis la letero, ordeme adresita de li, ornamita per E-glumarkoj. Krom lia letero, kiel kutime estis fotokopioj de iuj ĵurnalaj artikoloj pri lia agado. La letero estis adiaŭa, skribita fare de li kaj iu aldonis nur la daton...

Li petis min transdoni al ĉiuj geamikoj liajn salutojn kaj diri ke neniu estu trista. Ĉu tio eblas? Hansjörg Kindler, nia kara Trixini, ne estis amiko kun kiu ni ĉiutage telefonis, sed li estis ĉiam atingebla kiam ni bezonis lin. Li estis parto de nia vivo, kaj de la vivo de multaj homoj dise tra la mondo.

Ne multas tiom raraj homoj en la mondo, kaj ni kies amiko li estis, estis veraj feliĉuloj.

Estas malfacile diri, kiam kaj kiel li ekestis nia ci-amiko. Kun zagrebaj esperantistoj li estis bindita per diversaj fadenoj:  kiel esperantisto, kiel pupisto, kiel mondvojaĝanto, kiel humanisto... Sed tio estas nur kelkaj flankoj de lia personeco. Aliajn ankaŭ tre rarajn mi malkovris tute hazarde, foliumante lian fotoalbumon, dum mia gastado ĉe li.

- Trixini, ĉu tiu ĉi albumo estas el viaj lernojaroj? Tio estas vi, sed kial apud la nomo de viaj samklasanoj estas skribite: grafo, princino, barono? Ĉu vi tiel kutimis doni kromnomojn?

-  Ne, ili ja vere estis grafoj, dukoj, baronoj, aŭ gefiloj de riĉuloj. Vidu, tiu ĉi knabino estas fratino de la nuna hispana reĝino Sofia, la princino de Grekio, tio estas la princo de...  – mi ne plu memoras kiu ili estis, sed mi miris pro la fakto, ke mia amiko finis la lernejon Selem, kiun frekventas nur nobeluloj kaj infanoj de milionuloj! Sed la rakonto pri tio kiel tiu fama lernejo invitis lin esti ilia lernanto jam estas okazaĵo, kiu okazas nur al de Dio benitaj raruloj.

Li estis tiom rara, ke post la abituro li decidis ne uzi la diplomon de tiu ĉi fama mezlernejo, sed studi ion eksterordinaran. Li decidis studi teologion kaj ekesti simpla katolika pastro! La patro Kinzel, sufiĉe bonhava, sed ne tiom religiema persono koleriĝis. Pensante ke la filo ne eltenos sen lia financa helpo, li decidis ne sendi al li la monon por studado. Sed  iama kolego de princoj kaj princinoj ne volis ŝanĝi sian decidon. La monon li perlaboris surstrate per siaj hobioj: pupludado kaj magiado. Li finis studadon kaj estis katolika pastro 16 jarojn. Sian laboron li ŝatis, sed por malpacienca kaj maltrankvila homo ŝanĝoj en la fortika sistemo de la katolika eklezio estis tro malrapidaj. Li decidis iri sian propran vojon kaj helpadi homaron. La virino kiun li edzigis havis filinon kaj li iĝis bona patro de hodiaŭ sufiĉe fama artistino.

-   Kaj kiu estas tiu persono sur la foto kun subskribo kiu staras sur ŝranketo en angulo?
-   Tio estas Dalaj Lamao.
-   ?!!? Ne diru, homo! Kiajn rilatojn vi havas kun li? Li certe ne estas esperantisto nek estis
lernanto de Selem...

-  Ne, tio ne. Sed pri Esperanto mi ja skribis al li...
-  Kaj li pro tio sendis al vi sian foton kun subskribon?
-  Ne, ni fakte interŝanĝis telefonkartetojn...

- !!!???

Jes, tia estis nia Trixini, unu el la plej bonaj eŭropaj magiistoj, kaj portanto de la fingroringo kun Blua ŝtono.

Pri li oni povus skribi romanojn, sed mi menciu ankoraŭ nur tion, ke dummilite li ne povis trankvile sidi en sia domo en Germanio, kiam ni homoj suferis. Li venis al Kroatio por vidi kiel li povus helpi, kion homoj bezonas... La helpadon pere de iu ajn organizo li volis eviti...

En rifuĝeja centro en Savudrija (Kroatio) li helpadis bosnianojn, ekestis laŭ ilia kutimo bopatro de iu muzulmana knabino ktp...

En Zagrebo li komprenis, ke mi okupiĝas pri hanidkapuloj. Dank' al lia helpo ili komencis rajdi, naĝi, partopreni e-renkontiĝojn  kaj eĉ magiumi.  La boneco estas kiel kandeloj. Ilia lumo ne perdas sian forton se oni fordonas sian fajron al aliaj homoj.

Oni povus ankoraŭ longe, longe paroli pri nia kara Trixini. Sed pli bone ol paroli estas daŭrigi la laboron de tiu ĉi nekutima, kaj senlime bona homo. Ni, liaj geamikoj, pro tio fondis la societon kiu kunigos almenaŭ kelkajn liajn ecojn.         [Judita Rey Hudeček]

 


 

 

Universala Kongreso de Esperanto, Zagreb 2001, kongresa kuriero
"Zagreba Albumo", 27 jul 2001. pri Trixini