UNU EL NI

Sidas sub lampo.
Legas librojn.“Edukiĝas”.

Fariĝas ĉiutage pli ĉifona.
Tri tagojn lasas ŝimi sian barbon.
Dek jarojn lasas ĝibi siajn ŝultrojn.
Senzorge lasas kokri lin l’ edzino,

Kaj ĉiutage pli malrisortiĝas
Ĝis iam miro estas jam maroto,
Kaj, kvazaŭ nuda mar-molusk’ en konko,
Li timas trudi kapon en eksteron.

Kaj tro malfrue
Konstatas, ke nenion li plenumis,
Repensas al iama knab’ sincera
Kies intenco arda ne sufiĉis.
Kaj
Sidas sub lampo.
Legas librojn.
Kadukiĝas.

William AULD

POETOJ

Poetoj de l’ paseo, kiuj la lingvon kreis,
ripozu: via ama laboro ne pereis;
kvankam la karajn paĝojn jardekoj igas flavaj,
ankoraŭ freŝe floras la versorozoj ravaj.

Poetoj de la nuno, kiuj la lingvon gardas,
en kies brustoj ĝia eterna flamo ardas,
jen via tradicio. Jen la animofratoj,
kiuj antaŭe paŝis sur viaj karaj padoj.

Poetoj de l’ futuro, feliĉaj heredontoj
de hela versrivero, jen estas viaj fontoj.
Kiam adoro venos al via kor’ jubili,
memoru ĉi praulojn. Adoris ankaŭ ili.

Nenio estas vi, nenio,
Se, pri la senco sen konscio,
Vi hurlas pri la “nova sento”!
Mi volus scii vin fermento,
Potenca povo, fort’ magia:
Dormema “rondo familia”.

Ĉu la ĝiskreva himnokanto,
Kolekta, koresponda vanto,
Kaj ke pri gramatikreguloj
Disputas aro de stranguloj
Rajdante sur la Fundamento:
Jen estas do la Nova Sento?

Ke rifuĝante de la devoj,
Nur gapas vi kun strabaj revoj
Kaj alpreninte dignan pozon
Kelkfoje ĵetas vi almozon
Sur la altaron de l’ Afero:

Ĉu tio estas do ofero?
Mi batas. Fraton batas frato.
Lin mem turmentas ĉiu bato.
Ho, gento, gento, verda gento!
Mi volus scii vin fermento,
Potenca povo, gvida torĉo,
En sorĉ’ malbona – bona sorĉo!

Kaj, kvankam “stranga sekto eta”,
Sed fidi, lukti, venki preta,
Por kiu, malgraŭ ĉia moko,
La mond-iranta Forta Voko
Ne sangmalriĉa iluzio,
Sed estas kredo, religio!

Oferoj nutras la aspirojn,
Postulas ĉiu venk’ – martirojn!
Ne kovru palo vian vangon,
Neniu volas vian sangon,
Sed donon, faron kaj fervoron
Kaj koron, sed la tutan koron!

Ve, ĉio vana! Mi konscias,
Ke en dezerto mi forkrias.
Vi restos plue en kvieto
Amuziĝanta societo.
Ho, kie estas la konsolo
Por mi – poeto sen popolo!

Poeto sen popolo, ho animprema scio,
Ke surdas la oreloj por ĉiu mia voko…
Forsonos senresone la plora melodio,
Kiel ŝirita kordo en forlasita loko.

Ĉu plu projekti, fidi kaj revi malgrandknabe,
Kaj meti mozaikon el la lingveroj splitaj,
Aŭ ĵeti for el mano la plumon, kiel Kabe,
Kaj eksilenti – patro de versoj abortitaj?

Pli oportune estus kaj certe pli prudente:
La vanajn sapvezikojn plu ne flugigi blove,
Kaj ektirinte ŝultrojn feliĉindiferente,
La Kanton de la Sklavo ne kanti plu Schulhofe.

Sed kien iri? Kie troviĝas idealo,
Sur kiu mi ne vidus malican ekrikanon,
En kies altartukon, freneze, post batalo,
Neniu adoranto jam viŝis sangan manon?

Ho, jen vi, Esperanto! Ne glora kaj fiera,
Nur orfa, senpotenca, senforta, senmatura,
Svenema kaj senhelpa kaj – eble – senespera,
Sed nobla, blanka, klara kaj senmakule pura.

Mi konas vin. Enkore vi kantis najtingale
En nokto de la mondo. Vi kiel povis trili!
Vin oni ne aŭ skultis, buĉadis sin “reale”…
Ĉu ŝtopu mi l’ orelojn por ilin eksimili?

Ne! En la kor’ plusonu la kanto dolĉetrila,
Ho, kantu birdo eta, senforta, kara, kara!
Vi estu mia bela mensogo sorĉebrila,
Vi estu la konsolo en nia mond’ amara!